این مثنوی حدیث پریشانی من است
بشنو که سوگنامۀ ویرانی من است

امشب نه این که شام غریبان گرفته ام!
بلکه به یُمن آمدنت جان گرفته ام

گفتی غزل بگو،غزلم،شوروحال مُرد
بعد از تو حس شعرفنا شد،خیال مُرد

گفتم مروکه تیره شود زندگانی ام
با رفتنت به خاک سیه می نشانی ام

گفتی زمین مجال رسیدن نمی دهد
بر چشم باز فرصت دیدن نمی دهد

وقتی نقاب محور یک رنگ بودن است
معیارمهرورزی ِ مان سنگ بودن است

دیگر چه جای دلخوشی و عشق بازی است
اصلا کدام احمق از این عشق راضی است

این عشق نیست!فاجعۀ قرن آخر است
من بودنی که عاقبتش نیست بودن است

حالا به حرفهای غریبت رسیده ام
فهمیده ام که خوب تو را بد شنیده ام

حق با تو بود ازغم غربت شکسته ام
بگذار صادقانه بگویم ،که خسته ام

بیزارم از تمام رفیقان نا رفیق
اینها چقدر فاصله دارند تا رفیق

من را به ابتذال نبودن کشانده اند
روح مرا به مَسند پوچی نشانده اند

تا این برادران ریا کار زنده اند
این گرگ سیرتان جفا کار زنده اند

یعقوب درد می کشد و کور میشود
یوسف همیشه وصلۀ ناجور میشود

اینجا نقاب شیر به کفتار میزنند
منصور را هر آیینه بر دار میزنند

اینجا کسی برای کسی،کَس نمیشود
حتی عقاب در خور کرکس نمیشود

جایی که سهم مرد به جز تازیانه نیست
حق با تو بود ماندنمان عاقلانه نیست

ما میرویم چون دلمان جای دیگر است
ما میرویم هر که بماند مخیر است

"ما میرویم گرچه ز الطاف دوستان
در جای جای ِپیکرمان زخم خنجریست"

دلخوش نمیکنیم به عثمان و مذهبش
در دین ما ملاک مسلمان ابوذر است

ما میرویم مقصدمان نا مشخص است
هرجارویم بی شک ازاین شهربهتراست

"از سادگی ست گر به کسی تکیه کرده ایم
اینجا که گرگ با سگ گله برادر است"

ما میرویم ماندن با درد فاجعه ست
در عرف ما نشستن یک مرد فاجعه ست

دیریست رفته اند امیران قافله
ما مانده ایم،قافله پیران ِ قافله

اینجا دگرچه بابِ من پای لنگ نیست
باید شتاب کرد،مجال درنگ نیست

بردر به آفتاب پی باج میرویم
ما هم بدون بـــال به معراج میرویم...

---